YAVRU KEDİ

Ebu Bekir Şiblî (KS) hazretlerini vefatından sonra rüyada gördüler. “- Rabbin sana ne muamele etti” dediler. O da şöyle cevap verdi: “- Allah Teâla bana sordu: ‘Ey Bekir, seni niçin bağışladığımı biliyor musun?” Ben de: “- Sâlih amelimden dolayı” dedim. Allah (c.c): “- Hayır” dedi. “- İbadetimdeki ihlâstan” dedim. “- Hayır” dedi. “Haccım, orucum, namazımdan dolayı” dedim. “- Hayır” dedi. Bunun üzerine ben: “- Öyle ise nedir yâ Rabbi?”dedim. Allah (c.c.) buyurdu ki: “- Hatırla, bir gün Bağdat ın caddelerinde yürürken şiddetli soğuktan büzülmüş, bir kenara çekilmiş ve soğuğun dehşetinden zayıf düşen küçük bir kedi buldun. Ona acıdığın için alıp üzerindeki abanın altına soktun.” Ben de; “- Evet ya Rabbî, öyle yaptım” dedim. Allah (c.c.) buyurdu ki: “- İşte sen o kediye merhamet ettiğin için ben de sana rahmetimle muamele ettim.”…..

İlkokul çağlarında bir çocuktum. Tüm hayvanlara karşı aşırı bir hassasiyetim, özellikle, kedilere karşı müthiş bir muhabbetim ve zaafım vardı. Herkes, gece uyurken, ben, buzdolabının başına geçer, ne var ne yok hepsini bir poşete koyar ve karanlıkta müstakil evimizin bahçesine çıkar, tüm kedileri çağırır, beslerdim. Komşularımızdan beni görenler, sabah olunca, tabi, durumu anneme bildirirlerdi. Annem çok şefkatli bir kadındır; bu durumun üzerinde çok durmazdı. Nitekim doğum sancısı tutan kedilerime ılık süt verir; bazen onları, yatağına doğum yapmış olarak bulsa dahi, serzenişten öteye gitmezdi tepkisi. Ama gelin görün ki, bendeki bu kedi ve hayvan aşkı, onu bile bazen çileden çıkarabiliyordu. Evimizde her daim kedilerim olurdu; ev hiç boş kalmazdı. Onlarla aramda müthiş bir etkileşim vardı. Hepsi, sokaktan aldığım kedilerdi. Tuvaletlerini tuvalete yaparlar, hafif açık bıraktığım taharet musluğundan akan suya patilerini sürterek yıkarlar ve oraya bıraktığım paspasa basmadan tuvaletten dışarı çıkmazlardı. Eskiden, evlerde böyle mekanik aksamlı kapılar yoktu. Kedilerim, istedikleri gibi patileriyle kapının altını kavrayıp kendilerine çekerek kapıyı açarlar ve özgürce odalarda gezinirlerdi. Çok rahat eve, bahçeye girip çıkarlardı. Üstelik, onlarla, normal bir insanla iletişim kurduğum gibi konuşurdum ve beni anlarlardı. Annem, biz yemek yerken, kedinin masanın ya da sofranın altında dolaşmasından hoşlanmazdı. Ben de, o kızmasın diye, buna dikkat ederdim. Ama tabi, her zaman, bu kontrolü sağlamak, o yaştaki bir çocuk için kolay olmuyordu. Bir gün, yine kahvaltıdayız ve benim minnoş çıktı geldi ve masanın altında ayaklarımıza sürünerek dolaşmaya başladı. Masa altından yiyecek vermem de yasaklanmıştı. Ben de minnoşa: “Sen balkona git, beni bekle; kahvaltıdan sonra söz, sana patates kızartması getireceğim,” dedim. Ben, ona, bunu söyleyince koşarak odadan çıktı ve beni balkonda beklemeye başladı. Bu durum üzerine babam: “Bir gün, kediler seninle konuşacak, diye çok korkuyorum,” demişti. O zamanlar, en saf ve yalın halimle, tüm canlılardan, varlıklardan kendimi soyutlamayıp, bütünlük dahilinde hâl ettiğim, çocukluk zamanlarımdı. Ayrılık gayrılık tohumu, henüz köklenip varlığını bende göstermemişti. Onun için, dünyadaki her canlı, cansız varlıklar benden ötede bir şey değillerdi. Şimdiki idrakimle, ne muazzam şeyleri bizzat yaşayarak hâl ettiğimi, fark ediyorum. Yaş aldıkça kesifleşen, katılaşan inanç sistemleri, bizi, o bütünleyen ilahi şifa sisteminden uzakta tutuyor.

Yine o yaşlarımda, mahallenin çocukları, küçücük bir kedi yavrusuna eziyet etmişler ve onu bir kenara fırlatmışlardı. Kediyi bulduğumda sırılsıklam olmuş; eziyetin etkisiyle ishal olup her tarafına pislik bulaşmış ve kendinde değildi. Başında oturup ağlayarak, onu temizlemeye başladım. Balkondan beni seyreden annem: “Bırak, o kedi yaşamaz, mikrop bulaşacak hasta olacaksın“, diye beni eve çağırdı. İçimdeki iyileştirme isteğiyle, anneme ve çevremdeki diğer çocuk seyircilere aldırmadan, onu temizledim ve yaz güneşinin etkisiyle ısınmış bir demir zemin üzerine yatırdım. Bir süre sonra kurudu; lakin hâlâ baygın ve hiçbir şey yiyip içmiyordu. Akşama kadar başında bekledim; akşam olunca onu eve götürmek istedim ama evde zaten bir anne ve üç yavru kedim olduğu için, annem izin vermedi. “O, ölür uğraşma,” dedi. Onun, bakıma ihtiyacı vardı ve ölmesinden çok korkuyordum. Bahçenin kenarına, kerpiçlerden bir yuva yapıp içine eski bir kazak serdim. Önüne, belki gece kendine gelir, diye biraz yemek ve su koydum. Korunaksız yerde, onu, öylece baygın ve çaresiz bırakmanın acısıyla ağlayarak dua ettim: “Allah’ım! Onu, erkek kedilerden koru ve ölmesine izin verme!”
Sabahın erken saatleri, ilahi mucizenin tecellisiyle uyandım. Annem bağırarak söyleniyordu: “Bir bu kedi eksikti! Demek, gece eve aldın, nasıl ölmedi de yaşadı bu kedi, aklım almıyor!” Annemin sesinin arasına, yavru bir kedi miyavlaması karışıyordu. Uyku sersemi, salona gittiğimde gözlerime inanamadım; o kedi iyileşmiş ve bir de tırmanma yetisi bile olmayan bu küçücük hayvan, bizim evin ortasında, çok sağlıklı bir halde geziniyordu. Tabi, anneme ne dediysem, ikna edemedim. Ne de olsa, gece, kedi besleme ve bakım vukuatım çoktu. Lakin o kediyi ben eve almamıştım; üstelik evimizin büyük bahçesinin bir ucuna yerleştirmiştim. Sabahın altısında, kapalı kapılar ardından, onu, en sağlıklı haliyle evimize sokan ilahi gücün karşısında hâlâ şaşkınlık ve şükür duyguları içerisindeyim. Canım anneme yalvardım; o da beni kırmadı ve yeni yavru doğurmuş kedimin dördüncü yavrusu olarak, bizde kaldı. Annem, her ne kadar, onu, benim eve almadığıma inanmasa da; iyileşmesindeki şaşkınlığı, belli ki onu, bu konuda yumuşatmıştı. Nasıl inanabilirdi ki, böyle bir mucizeye şahitlik ettiğine. O da, aklı devreye koyup, benim, kilitli kapıyı açıp, karanlıkta bahçenin bir ucuna gidip, mucizevi şekilde iyileşen kediyi eve getirmeme inanmak istedi. Belki, böylesi akıl sağlığı için daha güvenliydi, kim bilir?

Şifacılık, insanın içinde doğuştan olan bir parçadır. Anne rahminde, kırkıncı gece cenine üflenir. Onu büyütüp beslemek, kişinin inanç ve gayretine tabidir. Şifa enerjisinin içinde, her konuya hizmet vardır. Bu enerji, dünya tekamülümüzü tamamlamak için, bize rehberlik sağlar. İçinizdeki şifacıyla diyaloğa geçerseniz, her sorunuzun cevabını alırsınız. Her an, şifa enerjisinin içindeyiz; marifet nasiplenmekte.

Şifacılık, aklın ötesinde, marifet denizinde inci, mercan çıkararak, onları, ruhun bilgeliğiyle işlemeye benzer. Senden başlayan, daha sonra senden öte olan, bu ilahi örüntünün aşkınlığına şahitlik edersin. İlahi sistem, niyet dalgasını ummana iletir de, bütünden geriye parça kalmaz. O bütün içinde de, sonsuz keyfiyetten başka bir şey yoktur.

Vesile kılana bin şükür!