Yengeç burcu, duygular âlemini keşfetmeye gelmiş bir burçtur. Bu dünyaya, içindeki çocuğu  büyütmek için gelmiştir. Kendi duygusal ihtiyaçlarını ve duygusal reaksiyonlarını tarafsız bir şekilde gözden geçirip, kalbi düzlemde anlayarak, iç güvenlik duygusunu gerçekleştirmelidir. Öncü bir burç olduğu için, harekete geçmesi kolaydır. Bu hareketi, kendi içerisine yönlendirerek en derinlere bastırdığı duygularıyla yüzleşmek, kabul etmek ve olumluya dönüştürmek için kullanmalıdır. Çok duygusal bir burçtur; anı hafızası güçlüdür. Dışarıda yaşadığı en ufak sarsıntıda kabuğuna çekilmeye ve duygusal açlığını yemek yiyerek gidermeye meyillidir. Yuvası, onun en güvenli kalesidir.

Duygularla yüzleşmediği zaman, çocuk bilincinde kalarak korunmaya, beslenmeye ihtiyaç duyar ve dünyada sorumlu olduğu adımları atmaz. Yengeç enerjisi, kendi duygularıyla yüzleşmemek için ya anne enerjisine ya da anne yerine koyduğu birine bağımlı kalarak, ondan ihtiyaçlarını gidermesini ister ya da çevresine ve sevdiklerine annelik yaparak, onların sorumluluklarını alıp, onların duygularıyla ilgilenir. Etrafında, adeta, kendisine bağımlı insanlardan oluşan bir duvar örer ve kendi duygularını es geçer. Yengeç insanı, dolaylı ilişki ve iletişim kurmayı seçer. Bilinçaltına en yakın burç olduğu için, hiçbir konuda net ve açık olamaz.

Duygusal çalkantıları, duygusal iniş çıkışları fazladır. Kırılgan ve hassas insanlardır. Bazen duygularını o kadar derine bastırırlar ve incinmekten o kadar korkarlar ki, dışarıya, adeta sert ve mesafeli bir görüntü oluştururlar. Yengeç enerjisi, duyguları sünger gibi çeken bir aura yapısına sahiptir. Yüksek enerjili ortamlarda neşelenirken, düşük enerjili ortamlarda bunalabilirler. Bunun nedeni, kalabalık ortamlara girdiğinde aura alanları savunmasız olduğu için, çevredeki insanların alanına istemsizce girip tüm bilgi ve duyguları kendi alanlarına çekebilirler. Bu durum, aynı zamanda beden ağrısı, baş ağrısı, halsizlik, öfke ve gerginlik olarak deneyimlenir.

Yengeç burcu, kendi duygularına yol almalı ve kendi sorumluluğunu alarak içindeki o kırılgan, hassas, sevgiye muhtaç çocuğu büyütmeli. Duygularla yüzleşmek, ilk etapta acı verebilir lakin bu durum içsel olarak sağlam bir güvenlik algısı için şarttır. Bu içsel yolculukta yengeç, kabuğuna çekilip kendine alan oluşturmalıdır. Bu sürecin sonunda, kendini dış dünyaya açtığı zaman tahmin bile edemeyeceği bir özgürlüğü ve kabulü hisseder. Ancak bu süreçten sonra kendi isteklerinin peşinden gidebilir. Güvene ihtiyacı artık olmadığı için, kendine bağımlılardan oluşturduğu etten duvara ihtiyacı kalmaz.